سپید مشق

دل آدمی بزرگتر از این زندگیست ، و این راز تنهایی اوست

سپید مشق

دل آدمی بزرگتر از این زندگیست ، و این راز تنهایی اوست

سپید مشق

چون قناری به قفس؟ یا چو پرستو به سفر؟
هیچ یک ! من چو کبوتر؛ نه رهایم ، نه اسیر !
◆•◆•◆•◆
گویند رفیقانم کز عشق بپرهیزم
از عشق بپرهیزم ، پس با چه درآمیزم؟
◆•◆•◆•◆
گره خورده نگاهم
به در خانه که شاید
تو بیایی ز در و
گره گشایی ز دلم...

عالَم معنی در شعر نیمایی

يكشنبه, ۴ تیر ۱۳۹۶، ۰۱:۴۹ ب.ظ

همیشه برام سؤال بودکه چرا بعضی شعرها اینجوری اند؟ چرا اینقدر خُرد خُرد و پخش و پلا شدن؟ چرا مثل شعرهایی که میشناسیم مرتب و منظم نیستن؟ اصلا چرا اینطوری نوشته شدن؟ رو چه حسابی یه بخش جلوئه یه بخش عقب ؟!!! 

این سؤال با من بود تا اینکه چند روز پیش اتفاقی تو شبکه ی 4 برنامه ای دیدم که به این سؤال قدیمیم تو ادبیات جواب داد.

مرتضی امیری اسفندقه ( شاعری که شعرهاش رو دوست دارم و صداقت و سادگی خودش رو ) تو برنامه ای با گچ جلوی تخته ای سبز -که قبلا بهش می گفتیم تخته سیاه- ایستاده بود و برای چند تا نوشاعر و شاعر جوان از رازهای شعر نیمایی گره گشایی می کرد.

گفت یکی از رازهای املای نیمایی در رسم الخط و طرز نوشتن ، به رخ کشیدن معنی و دیگری پرهیز از یعنی و ورود به عالم معنیه!

می گفت با این جور نوشتن، چیدمان و املای شعر قبل از خوندن خود شعر معنی رو به بیننده و خواننده نشون میده . 

مثلا این شعر از قیصر عزیز :

اما چرا 

         آهنگ شعرهایت تیره

و رنگشان 

              تلخ است؟

-  وقتی که برّه ای

                     آرام و سر به زیر

                                 با پای خود به مسلخ تقدیر ناگزیر

                                                                                 نزدیک می شود 

زنگوله اش چه آهنگی

                         دارد؟

*****

این حالت نوشتن تداعی آرام و سر به زیری برّه رو می کنه و بریده بریده جواب دادن برّه و گام های کوتاه اون به سمت مسلخ رو .

"نزدیک می شود " هم که دورترین نقطه ی سطره . آخر خط .

*****

می گفت میشه یه غزل قدیمی رو هم اینطور نوشت . مثلا این شعر حافظ:


  خیال خال تو

                  با خود

                         به خاک

                                          خواهم برد     

این طرز نوشتن سرازیری قبر و گور رو هم نشون میده!

*****
یا این شعر شاملو:
بر شیشه‌های پنجره
                                  آشوبِ شبنم است.

نقطه های زیاد شعر آدم رو یاد شبنم می اندازه و طرز نوشتنش ، آشوب رو بیشتر نمایش میده !(فکر می کنم این مورد تو دست نویس یا خوشنویسی بیشتر مشخص باشه تا خط تایپی )

*****

برنامه ی جالبی بود ! غیر از جاهایی که درباره ی وزن شعرها می گفت و من اصـــــــــــــــلاً متوجه نمی شدم چی میگه! بقیه ی مطالب برای کسانی دور از عالَم شاعری- مثل من- هم قابل فهم بود !

در هر حال فکر می کنم از این به بعد یه جور دیگه به این جور شعرها نگاه کنم !

***

پ ن1: اسم برنامه "خلوت نیمایی " بود . مستندی از شهرستان ادب. برنامه ای که من دیدم قسمت سوم بود !

پ ن2:خط اسفندقه اصلا قشنگ نیست ! :))

۹۶/۰۴/۰۴
سپیدار

خلوت نیمایی

نظرات (۱)

سلام.برنامه های پاور پوینتی که توی وبلاگ گذاشتین عالین .میتونید این پاورها را تبدیل به محتوا کنید .
پاسخ:
سلام
متاسفانه به محتوا تبدیل کردن رو بلد نیستم ! 

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی