سپید مشق

دل آدمی بزرگتر از این زندگیست ، و این راز تنهایی اوست

سپید مشق

دل آدمی بزرگتر از این زندگیست ، و این راز تنهایی اوست

سپید مشق

چون قناری به قفس؟ یا چو پرستو به سفر؟
هیچ یک ! من چو کبوتر؛ نه رهایم ، نه اسیر !
◆•◆•◆•◆
گویند رفیقانم کز عشق بپرهیزم
از عشق بپرهیزم ، پس با چه درآمیزم؟
◆•◆•◆•◆
گره خورده نگاهم
به در خانه که شاید
تو بیایی ز در و
گره گشایی ز دلم...

بایگانی

مأمور

جمعه, ۲۳ خرداد ۱۳۹۳، ۰۸:۵۵ ب.ظ

چند خط از صفحه ی اول فصل اول کتاب "مأمور" علی مؤذنی:

اما خواننده ی عزیز ، بدان و آگاه باش که در نوشتن خاصیتی هست که در گفتن نیست . وقتی قلم به دست می گیری -چه نویسنده باشی چه نباشی - قلم خواصی دارد که آن خواص را به تو - چه بخواهی چه نخواهی - منتقل می کند . برای این که قلم صاحب دارد و مثل هر چیز دیگر این دنیا حساب دارد . برای همین است که نویسنده ها وقتی می نویسند ، یک جور آدمند و وقتی نمی نویسند و مثل ما اسیر زندگی روزمره اند ، یک جور دیگر . و معمولا از سطح توقع ما پایین تر ، چرا که وقت نوشتن از خود دورند و به صاحب قلم نزدیک .

۹۳/۰۳/۲۳
سپیدار

مأمور

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی